چند رباعی از دیوان کبیر

دیوان کبیر فقط شامل غزلیات نیست، و ترجیعات و رباعیات آن هم بسیار زیبا و عمیق است...

از حال ندیده تیره ایامان را// از دور ندیده دوزخ آشامان را

دعوی چه کنی عشق دلارامان را// با عشق چکار است نکونامان را.

و

اول به هزار لطف بنواخت مرا// آخر به هزار غصه بگداخت مرا

چون مهره مهر خویش می باخت مرا// چون من همه از شدم بینداخت مرا.

و

حاشا که ز زخم تیر و خنجر ترسیدم// وز بستن پای و رفتن سر ترسیدم

ما گرم روان دوزخ آشامانیم// از گفت و مگوی خلق کمتر ترسیدم.

و

یا رب تو مرا به نفس طناز مده// با هرچه بجز تست مرا ساز مده

من در تو گریزان شدم از فتنه خویش// من آن توام مرا به من باز مده.

و

میدان فراخ و مرد میدانی نه// احوال جهان چنانکه میدانی نه

ظاهرهاشان به اولیا ماند لیک// در باطنشان بوی مسلمانی نه.