عیبم مکن به رندی و بدنامی

باز آی ساقیا که هواخواه خدمتم // مشتاق بندگی و دعا گوی دولتم

ز آنجا که فیض جام سعادت فروغ تست// بیرون شدی نمای ز ظلمات حیرتم

هرچند غرق بحر گناهم ز صد جهت// تا آشنای عشق شدم ز اهل رحمتم

عیبم مکن به رندی و بدنامی ای حکیم// کاین بود سرنوشت ز دیوان قسمتم

می خور که عاشقی نه به کسب است و اختیار// این موهبت رسید ز میراث فطرتم

من کز وطن سفر نگزیدم به عمر خویش// در عشق دیدن تو هواخواه غربتم

دریا و کوه در ره و من خسته و ضعیف// ای خضر پی خجسته مدد کن به همتم

دورم بصورت از در دولت سرای تو// لیکن بجان و دل ز مقیمان حضرتم

حافظ به پیش چشم تو خواهد سپرد جان// در این خیالم ار بدهد عمر مهلتم