تو چنین چرایی؟ نمیدانم.

تو چنین نبودی، تو چنین چرایی؟// چه کنی خصومت چو از آن مایی

دل و جان غلامت چو رسد سلامت// تو دو صد چنین را صنما سزایی

تو قمر عذاری، تو دل بهاری // تو ملک نژادی، تو ملک لقایی

فلک از تو حارس، زحل از تو فارس // ز برای آن را که در این سرایی

دل خسته گشته، چو قدح شکسته// تو چو گم شدستی، تو چه رهنمایی؟

... ( غزل ۳۱۱۱ دیوان کبیر)

---------------------

خدا حافظ، البته تا بعد ( برم نون بگیرم با چند تا قرص خواب ...)